SESSİZLİKLERİ DOLDURMAK
.
Rengin Yılmazer
.
Kendisine yöneltilen bir soruyu cevaplamamayı son derece doğal karşılayan insanları anlamakta genellikle zorlanırım. Susmayı seçenleri, açıklama yapma ihtiyacı duymayanları, hatta bazen bu sessizliğin nezaketsizlik olarak algılanmasını bile umursamayanları…
Öte yandan, cevaplamak istemediğim sorulara sırf nezaketen cevap verip sonrasında bundan pişmanlık duyduğum zamanlar da az değildir.
Kendisi hakkında neredeyse hiçbir şey anlatmayan insanlara zaman zaman imrenmişimdir. Gizemli görünmeye çalıştıkları için değil, kendilerini anlatmayı bir zorunluluk olarak görmedikleri için. Yine de onların o mesafeli hâllerini biraz soğuk bulduğumu itiraf etmeliyim. Ben hiçbir zaman öyle biri olmak istemedim.
Ama galiba insanın değişmesi, hiç olmadığı birine dönüşmesi anlamına gelmiyor. Bazen yalnızca kendisinden biraz eksiltmesi gerekiyor.
Mesela ben, bulunduğum ortamda bir sessizlik olduğunda onu doldurmak zorunda hisseden insanlardanım. Sohbeti başlatan, sürdüren, insanları birbirine bağlayan… Sanki bir masada sessizlik varsa onu gidermek benim sorumluluğummuş gibi.
Son zamanlarda bunun değiştiğini fark ediyorum.
Artık her sessizliği doldurmuyorum. Her soruya cevap vermiyorum. Her düşüncemi açıklamıyorum. En önemlisi, her anlaşmazlığı çözmeye çalışmıyorum.
Geçenlerde bir iş arkadaşım bir konuda dert yanıyordu. Söylediklerinin neredeyse hiçbirine katılmıyordum. Eskiden olsa neden katılmadığımı uzun uzun anlatır, karşımdakinin bakış açısını değiştirmeye çalışırdım. Oysa bu kez, ne söylersem söyleyeyim birbirimizi anlayamayacağımızı fark ettim.
Ve sustum.
Ne tartıştım ne ikna etmeye çalıştım ne de haklı olduğumu kanıtlama ihtiyacı duydum.
İnanılmaz bir ferahlıktı.
O an fark ettim ki insanın her düşüncesini savunmak zorunda hissetmemesi, kendi içinde kazandığı en büyük özgürlüklerden biriymiş.
Buna olgunlaşmak mı denir, yaş almak mı, yoksa hayatın kalabalığından biraz yorulmak mı, bilmiyorum. Belki hepsi. Belki de gün boyunca onlarca insanla iletişim kurmak zorunda olduğum bir hayatın içinde, sessizliğin kıymetini yeni yeni öğreniyorum.
Bütün bunların küçük bir bilgelik belirtisi olduğunu düşünmek hoşuma gidiyor. Çünkü insanın kendi değişimini fark etmesi, bundan memnuniyet duyması ve kendisini içten içe takdir etmesi de güzel bir şey. Galiba kendimde yeni keşfettiğim bu sakinliğin yanında, onu kazanmış olmaktan duyduğum tatlı bir gurur da var.
Bir gerçek var ki, artık susmak bana eskisi kadar eksiklik hissettirmiyor.
Üstelik bu, söyleyecek sözüm kalmadığı anlamına da gelmiyor. Yalnızca her sözün söylenmesi gerekmediğini öğreniyorum.
Kendimdeki bu değişimi seviyorum.
İnsanın yıllar içinde yalnızca yaşlanmadığını, kendine daha iyi gelen birine dönüşebildiğini görmek güzel.
Şimdi merak ediyorum: Acaba ilerleyen yıllarda kendimde daha neleri değiştireceğim?