Toplumların düşünce yapılarını, gelişmişlik düzeylerini o toplumun kitapla kurduğu bağ ile ölçebiliriz. Kitaplar bizlere sorgulamayı, düşünmeyi, analiz etmeyi öğretir. Ülkemizin sınıf sıralarında parmak kaldırarak, sayfaları çevirerek, araştırarak, kütüphanelerde vakit geçirerek büyüyen bir nesilken neden bu hale geldik? Bu kültürel ihtiyacı ülkemizde neden yeterince doyum noktasına getiremiyoruz?

Ülkemizde okuma oranı gittikçe azalmaktadır. İstenilen seviyeye henüz ulaşamamış olmamız ciddi bir sorundur. Bu sorunların başında aile, isteksizlik, ekonomik koşullar, yoğun hayat temposu, kültürel, teknolojik ya da başka neler başı çekmektedir?

Sürekli zihinsel yorgunluk yaşayan bireyler, boş vakitlerinde düşünmeyi gerektiren uğraşlar yerine daha kolay tüketilen içeriklere yönelmektedir. Kitaplarla sakin bağ kurmamız için illaki sakin ve sessiz bir hayat mı yaşamak gerekiyor? Bizler geçim sıkıntısı yaşarken, iş stresiyle boğuşurken neden zihnimizi biraz emekle rahatlatmıyoruz? Neden yorucu bir faaliyet olarak görüyoruz bu kültürel ihtiyacı?

Ülkemizde kitap okuma oranının düşük olmasının en önemli sebebi eğitim sistemi olduğunu düşünürken yeni düzenlemelerle okuma anlamaya yönelik soru tarzları ortaya çıkmıştır. Bu durumda öğrenciler çok zorlanmışlardır. Sayısal branşlarda dahi okuma anlamaya yönelik sorularda öğrencilerimiz kitap okumanın önemini çok daha iyi kavramıştır. Peki ya ailelerimiz? Evimizde kitap okuma saatleri yaparak evlatlarımızı okumaya teşvik ederek toplumda daha saygın, kendilerini daha iyi ifade eden birey olma yolunda yönlendirsek doyum noktasına ulaşamaz mıyız?

Türkiye’de bilinçli eğitim politikalarıyla okuma oranı giderek yükselecektir. Öğrenciler kazanılan bu doğru alışkanlıkla yetişkin olduklarında buna devam edecek ve kendilerinden sonra gelecek nesilleri daha bilinçli bir şekilde yetiştirecektir. Bu bir zincirdir. Bu zincirin halkalarından hepimiz sorumluyuz. Ekranlar kazanmasın. Kitap kapakları açılsın. Kitap zihni çalıştırır fakat ekran zihni uyuşturur.