NİSAN GÜZELİ

Rengin Yılmazer

Bir yılın en sevdiğim ayı: Nisan. Sokaklarda bahar dalları… Isıtmaya başlayan güneş… Tatlı tatlı eserek yaklaştığını hissettiren yaz günleri… Ve tabii ki çilekli pasta!

Nisan’ı anlatmam gerekse tam olarak budur benim için. Ayın son günü de anneannemin doğum günü. Her zaman bakımlı ve becerikli anneannemin. O kadar çok düşünüp, kafasında öyle senaryolar yazardı ki bazen anlattığında, basit bir veriden ulaşılan hikâyenin karmaşıklığı karşısında dehşete düşerdik.

Çok kalabalık bir hayatı olmuş. Annesini kaybettiğinde yaşı çok küçükmüş. Hep özlemle anardı annesini. Doyamamış çünkü. Evlendikten sonra da kalabalık bir evi idare etmiş. Gezmeden, tozmadan da asla geri kalmamış. O yüzden inanılmaz disiplinliydi. Bir işi yapmayı kafaya koyduysa, tamamdır, o iş planlandığı gibi ve zamanda yapılırdı. Çevresindekileri de hizaya sokmak konusunda çok başarılıydı. Öyle ki bir tatil sabahı miskinlik yapmak isterken görevlendirme almaktan korkup göz göze gelmek istemezdik.

Burcumuzun aynı olmasını çok severdi. Mutfaktaki kabiliyetlerimi över, çalışma hayatımdaki başarıları gururla dinler ve benzer yönlerimizi tespit edip keyiflenirdi. Yıllar önce bir gün, ben yine hararetli bir şekilde gün içinde yaşadığım bir olayı anlatırken gözlerimin içine bakıp kalbiyle konuştu. “Keşke,” dedi “keşke senin arkadaşın olsaydım. Kim bilir birlikte neler yapardık…”. O kadar içten bir hayaldi ki kurduğu ve o kadar saf bir dile getirme şekli, bir anlığına bile olsa kol kola girip okul koridorlarında, sokaklarda yürüdüm anneannemle, kıkırdadık. Ruhuma çok iyi geldi.

Aynı anneannem son zamanlarda kendi yazdığı senaryolarının içinde kaldı. Zihninin oyunlarıyla zamanda bir ileri, beş geri gitmekten yorgun. Cümleleri düşüncelerinin hızına yetişemiyor. Ağzından çıkan kelimeler anın gerçekliğine uymuyor. Arada bir gözünde bizimle olduğuna dair bir ışık beliriyor ve sonra pufff! O ışık sönüveriyor. İsimleri hatırlaması çok da önemli gelmiyor, ağzına attığı lokmayı çiğnemeyi hatırlasa yeter diyor insan.

Anneannemin bedeninde temassızlık yaşayan bir zaman yolcusu var bir süredir. En küçük çocuğunun himayesinde. Bir bebek gibi ona nazlanarak geçiriyor günlerini.

Bazen hayata tamamen isyan etmemek için komikleştirilen bazense ağır gelen yanılsamalarla ama en çok doyamadığı annesini sayıklayarak yaşadığı/yaşattığı olaylar var. Yaşının farkında değil mesela… Bazen mahcup bir genç kız. Eve gelen erkeklerden utanıyor, sakınıyor kendini. Elleriyle yüzünü kapatıp, parmaklarının arasından bakıyor. Bazen asla cevabını dinlemeden art arda karşısındakinin nasıl olduğunu soruyor. Bıkmak değil ama gelinen noktaya karşı duygusal dayanıklılık gösterememek aslında bizlerin yaşadığı. Zayıf ve çaresiz kalmak. Bir sonraki günün bir öncekinden daha iyi olmayacağı kesin bilgisi karşısında güçsüz kalmak. Yürekte hep olacakların ağırlığı.

Anneannem her daim ojeli tırnakları, fönlü saçları, buzdolabında tazeliğini koruyarak sakladığı parfümleri, mutlaka planladığı 2 günlük yemek listesi, geniş zeytinyağlı repertuvarı, rafine müzik zevki, çok yönlü kişiliği ile tam bir İzmir kadını.

Geçen ay İzmir’e dönmek üzereyken, oturduğu koltuktan o güzel parmakları ile bana işaret etti, “Sizi bir kere öpebilir miyim?”. Gidip öptüm yanaklarından. Yüzüne masum bir gülümseme yerleşti. “Çok sevdim sizi.” dedi. Tekrar öptüm gözyaşlarımı tutmak için yanaklarımı ısırırken. Bavulumu görüp “Nereye gidiyorsunuz?” dedi sonra. “İzmir’e.” dedim. Bir an durdu. Belki o zaten o anda İzmir’deydi. Bilemeyeceğimiz bir zamanda, bir yerde. “Güle güle gidin, güle güle gelin. Ama çabuk gelin. Sizi özlerim.” dedi. Eskiden dedemle birlikte bizi ziyarete gelip, günler geçip, evlerine dönerlerken benim hissettiğim gibi.

İzmir’e dönerken yol boyu düşündüm. Annemin evinde, pencerenin önünde oturmuş bir kadın var. Doksan yıla yakın bir yaşanmışlığın, bazıları yaşanmış bazıları kendisi tarafından kurgulanmış hikâyelerin içinde tutsak, hissettikleri söylediklerinden derin…

Fark etmeyecek bile olsa yılın son günü yenilecek çilekli pasta onun için.

Kraliçeler Nisan’da doğar. İyi ki doğdun anneannem!

Yorumlar (0)