BİR SİYAH BEYAZ HİKAYESİ: İNSANIN KAHVE OLASI GELİYOR!

Günlerden bir gün değil, günlerden her gün diyebileceğimiz bir sonlu sonsuzluk diliminde Belkıs siyah ve beyazın hikayesine tutunmak istiyordu. Renklerin gölgesine sığınmak yerine renksizliğin güneşine doğmak gibi bir niyet hasıl olmuştu içinde. Günler gün gibi geçerken günsüz gibi davranan zamane budalası gösteriş ekolüne inat yaşamak gibi naralar atacak kadar cehalet döneminde de değildi.

Görmenin şaşasının bir o kadar göz alıcı; duymanın da şiddetinin bir o kadar büyük olduğu günlerden geçse de içindeki haykırışlara inat susmanın gerektirdiği bir yerde içinde atılan çığlıklardan dolayı İMDAT çağrısı da yapmıyordu. Çünkü Belkıs hayatı toz pembe bir yerden görmüyordu bilakis tozlu bir hayatın gri ve paslı tozunu alıyordu.

Kulağında günün kuvvetle muhtemel talep edilen sesleri yerine Ah o şarkılar! diyebileceği bir tınıyı dinliyor aynı tınıyla dinleniyor ve direniyordu. Artık her ne kadar gürültülü olsa da haykırışlar, iç çekmeler veya susmalar; Belkıs olmayan dilinin de kemiğini kırmaya çalışıyordu. Kurşun gibi gelen sesler yerine pamuk şeker tadı veren bir nesneyi tattırmak gibi bir niyetle; kimsede ten kaygusu yaratma zalimliğine devşirilmek istemiyordu. Zira teni ince bir derinlikten nem kapan Belkıs; bir canın nasıl yanabileceğine çok da iyi vakıf olsa da toprağı ateşle imtihan etmekten imtina ediyordu.

Belkıs onca duyu ve duygular yığınından dem vurmak yerine demini almak uğruna odunların közünde beklese de renklilerin gölgesinde siyah ve beyazın o muhteşem güneşine tutunuyordu. Gerçeğin yerini alan görüntüler imgesi yerine tercih edilen bu yönelim ‘GERÇEK’ bir gerekçeyle süslenirken bizlere artık yaşıyor muyuz yoksa temsili bir rol mü yükleniyoruz ikilemini daha net bir bakış açısıyla yaklaşma imkanı sunuyordu.

Belkıs’ın hikayesindeki esas mesele ise Jean Baudrillard’ın ‘gerçeklik etkisi’ bağlamında üzerinde durduğu gerçeğin yerini görüntünün-temsilin alması bahsidir. Gerçekliğin taklitleriyle yer değiştirdiği, ikinci veya üçüncü el gerçeklik olarak tabir edebileceğimiz ve orjinalin kalitesinden yoksun bu yayılım; özün kaybolduğu bir eğilim oluşturur ki bu bizleri nostaljide kalmış yarınlardan sahte gün başlarına yürütür. Nitekim hiçbir taklit gerçekten yaşanmış, yaşanmakta olan veya yaşanacak olan deneyimin yükselişinden daha ali değildir.

İşte bu taklitçi gösteriş günlüklerini kültürel bir hegemonya yapma çabasını sırtlanmak isteyen bir türeyiş; insanların deneyimi yaşamaktan ziyade sergilemeye yöneltmektedir. İnsanlarda oluşan bu sürekli kendini sunma ve görünür olma baskısı; bireylere gerçeklik yerine estetikleştirilmiş bir hayatı dayatmaktadır. Bu şekilde sade ve kendi olan değersizleştirilmekte, toplumsal yönelim bireylere kendi olmak yerine başkalaşım geçirmenin vitrindeki karşılığını aratmaktadır.

Bu karşılık ünlü yazar Shakespeare’ ın Hamlet’te dile getirdiği o meşhur var oluş krizinin bu çağda nasıl kabuk değiştirdiğini göstermektedir. ‘Olmak ya da olmamak işte bütün mesele bu…değil artık bütün mesele olmayanı oldurmak ve olmuş gibi göstermek! Kabul görecek bir kimlik uğruna yaşadım zannetmek ama yaşanmış bir gerçekliği asimile etmek… Sahte gün başlarına mutluluk pozlarıyla başlamak… Kahveler içmek… Kahve öyle içilir mi peki? Dantellerle süslemek gerek…Yanında lokumlar.. tek renk lokum da olmaz rengarenk olsun! Tahta affedersiniz bambudan tepsiler yok yok altın varanklı tepsi daha iyi gitmez mi? evet altın varanklı tepsiler.. çok şık yaldızlı fincanlar… loş bir ışık.. yanına kurutulmuş portakal olmaz mı hiç! Aman story açısını kaybetmeyelim…

Kahveler soğudu! Gerçek bir kırk yıl hatrı tek bir görüntü hayrına harcandı… İnsanın kahve içesinin değil kahve olasının geldiği bir vitrinde, kahveler soğudu! Belkıs’ın pamuk şekerli tadımlarının devşirilmek istendiği kayguyu duydunuz mu?

Sadece kahveler mi soğudu? Hayata iki gömleği iki pantolonuyla devam etmek isteyen Belkıs’ın sahte bakışların nazarından teni soğudu, içi soğudu! Gözler sadece ne içtiğinde ne yediğinde miydi toplumsal var oluş dinamiklerinin…Belkıs neden hep siyah veya beyaz giyiyordu? Neden bir ceketi vardı? Her gün neden aynı ayakkabıyla geziyordu?’ Deliydi deli..’ ‘ yok yok.. garibin tekiydi yok yoksuldu…’ ‘ aman aman mutsuzdu o…’ ‘ Aaaa sorunlu sorunlu…’ Belkıs’ın renklilerin gölgesinden sığındığı siyah ve beyazın güneşi gözlerinizi kamaştırdı mı şimdi?

Kahveyi içecek olmaktan çıkarıp bir ‘gösteriye’ dönüştüren bu tertip, giyinmeyi de bir tercihten çıkarıp toplumsal veya bireysel bir mesaj olarak okumaya çalışır. Bu okuyuşun çıkardığı her kelime bir ses olmaktan ziyade gürültüye dönüşürken insanların karakter dillerini lal etmekten başka bir fayda sağlamaz. Belkıs gibi bu gürültüye direnen bir tını yakalamak uğruna yaşamak yerine çabalayan her insan için insani bir ses olmaya meyletmemiz gerekmez mi? Şimdi anlıyor musunuz Belkıs’ın Ah o şarkılar… dediği yeri…Barış Manço’nun . Kul Ahmet’in Ceketini!

Yorumlar (0)