İnsan hayatı boyunca hep bir şeylerin olmasını bekler. Bir kapının açılmasını, bir mesajın gelmesini, bir duygunun karşılık bulmasını, bir hayalin tam da düşündüğü gibi gerçekleşmesini… İçimizde sessiz bir inanç vardır: Eğer yeterince istersek, yeterince sabredersek, yeterince iyi olursak olur. Olmalıdır. Çünkü emek verdik, bekledik, umut ettik.

.

Ama bazen de olmaz.

.

İşte o an, insanın en çok zorlandığı yerdir. Çünkü olmayışın içinde bir boşluk vardır. “Neden?” diye sorar insan kendine. Nerede eksik kaldım? Daha mı çok çabalamalıydım? Biraz daha mı beklemeliydim? Oysa çoğu zaman cevap ne eksikliktir ne de yanlış zamanlama. Bazen hayat sadece başka bir yol seçmiştir bizim yerimize.

.

Olmayan şeyler, ilk anda kayıp gibi görünür. İçimizde küçük bir yas başlar. Alıştığımız ihtimalin yok oluşuna üzülürüz. Çünkü insan sadece yaşadıklarına değil, yaşayabileceğini düşündüğü şeylere de bağlanır. O ihtimalin sıcaklığına, henüz gerçekleşmemiş ama kalpte yer etmiş haline… Vazgeçmek aslında o ihtimalden ayrılmaktır.

.

Zaman geçtikçe fark ederiz ki, bazı kapılar kapanırken aslında bizi başka bir yöne çevirir. O an anlamayız. Hatta kızarız. “Bu neden olmadı?” diye sorarız tekrar tekrar. Ama hayatın geriye dönüp bakınca anlam kazanan bir düzeni vardır. Olmayan bazı şeyler, bizi daha az incineceğimiz yerlere götürür. Bazıları ise henüz hazır olmadığımız mutlulukların önünde durur.

.

Çünkü her istek, gerçekleştiği anda iyi sonuç vermez. Bazen kalbimiz hazır değildir, bazen zaman. Bazen de karşımızdaki insan ya da koşul, hayal ettiğimiz kadar gerçek değildir. Olmayan şey, bizi koruyan görünmez bir el gibi davranır. O an kırar, ama sonra iyileştirir.

.

En zor kabul edilen gerçek şudur: Her istediğimiz bizim için doğru değildir. Ve hayat, çoğu zaman bunu bizden daha erken fark eder. Biz tutunurken, o yavaşça çözer parmaklarımızı. Çünkü ilerleyebilmek için bazen bırakmak gerekir. Bırakmak ise her zaman vazgeçmek değildir; bazen sadece yer açmaktır.

.

Yeni olana, daha sakinine, daha gerçek olana.

.

Bir süre sonra insan şunu fark eder: Olmayan şeylerin acısı azalır, ama öğrettikleri kalır. Daha az acele etmeyi, daha az zorlamayı öğreniriz. Bir şey gerçekten bizimse, çaba kadar huzur da getirir. Sürekli bekletmez, sürekli şüpheye düşürmez. Gelmesi gereken şey, çoğu zaman kendine yol bulur.

.

Ve belki de hayatın en yumuşak gerçeği burada saklıdır: Bazen olmaz, çünkü daha iyisi henüz sıradadır. Henüz görmediğimiz, tanımadığımız, hatta hayal bile etmediğimiz bir ihtimal… Olmayanın bıraktığı boşluk, aslında onun gelebilmesi içindir.

.

Bu yüzden bazı vedalar gecikmiş bir iyiliktir. Bazı suskunluklar yanlış kapıdan dönmektir. Bazı olmayışlar ise hayatın fısıltısıdır: “Biraz daha bekle. Senin olan, seni yormadan gelecek.”