OKULDAKİ ŞAPKA / Hasan TURUNÇ

Sevgili Günlük,

Her köşesi cennet memleketimde yine yas var yine hüzün var bugün. Öğretmenlerin öğrencilerin ve velilerin boğazı kördüğüm olmuş, yutkunamıyorlar. Gülüşlerinde demir prangalar, gözlerinde kırık camlar; gülemseyemiyor, ağlayamıyorlar. Günlerdir yüzlerinde donmuş bir nehrin durgunluğu var, konuşamıyor; susuyor, susuyor, ve yine susuyorlar...

Gece boyunca zerre kadar uyku girmiş olsaydı gözüme, sabah uyandım diye başlayabilirdim söze. Hazırlanıp çıktım. Okul yolunda attığım her adımda gerginliğim biraz daha artıyordu. Günlerce durmak bilmeyen yağmurdan sonra açan güneş, ruhumun hafızasını yitirmiş baharlarına yalancı bir kaysı çiçeği dahi açtıramıyordu.

Erik dallarında kendini yeni yeni göstermeye başlayan can eriğin can erik olduğunu, metrelerce öteden duyulan eşsiz kokunun yeni açan portakal çiçeklerinden yayıldığını hatırlayamayacak kadar körelmişti iç huzurum.

Bir türlü susturamadığım karanlık zihnimin vesveseleri eşliğinde okulun önüne varmıştım. Taşıdığı öğrencileri indirip hareket eden okul servisi benimle aynı hizaya geldiğinde aniden durdu. Servis şoförü benden taraf olan camını indirip, “öğretmen misiniz?” diye sorduktan sonra bakışlarındaki nefreti üzerime kusmak için cevap vermemi bile beklemedi:

“Nasıl insanlarsınız siz, bu çocukların güvenliğini kim sağlayacak, okul müdürü nerede, polis nerede, bu ne sorumsuzluk!"

Sonra mı? Sonra ikimiz de dönüştük. Tıpkı Franz Kafka’nın Dönüşüm adlı eserinde anlattığı Gregor Samsa’nın bir sabah örümceğe dönüşmesi gibiydi bu dönüşüm. Ben Samsa’ydım, servis şoförü ise servis şoförü değildi artık. Garip bir yaratık vardı karşımda o saatten sonra. Ağzından ateş püskürtüyordu ama ejderha değildi. Ateşin altından bir şelale gibi salya akıyordu fakat ateş sönmüyordu. Yarı at yarı insan mı oluvermişti şimdi de karşımdaki yaratık? Yoksa zihnim beni oradan uzaklaştırıp mitolojik bir tanrının karşısında hesap mı soruyordu?

Samsa da olsam, bir böceğe de dönüşsem okula geç kalmamalıydım. Okul bahçesindeydim artık. Karşımda yüzlerce soru işareti çılgınca dans ediyordu şimdi de. Çocuklarını okula getirip bahçe kapısının önüne bırakan velilerin yüzleri hep aynıydı. Neler oluyordu? Bu kadar yüz nasıl aynı olabilirdi? Olmuştu. Korkunun, öfkenin ve acının öteki yüzüydü bu. Her yerde aynıydı bu bakış ve nerede görsem tanırdım onu. Bu çoktan alıştırıldığımız toplumsal paranoyadan başkası değildi.

Peki ya çocuklar... Gülüşleri solgun, bakışları yorgun minik kuzucuklar. Daha ne görecekti o güzel gözleri? Boncuk gibi dizildiler. Arkalarında giderek yükselen bir duvar ve kapanırken bizim sessizliğimize inat adeta dile gelip isyan eden o demir kapının siyah, simsiyah gıcırtısı.

Çocukların önüne set çekerek dizildi öğretmenler. Düne kadar şefkatle öğrencilerinin yarasını temizleyen, gözünün yaşını silen öğretmenler... Teker teker aradılar çocukların çantalarını. İçlerine baktılar, ters çevirip boşalttılar. Darmadağın oldu koşulsuz sevgi. Etrafa saçıldı çantaların içindeki sonsuz güven. Yere düştü bir kalemlik, acıkınca çocuğu yesin diye anasının çantasına koyduğu bir haşlanmış yumurta ile birlikte. Utandı çocuk, arkadaşları yumurta diye gülüşünce...

Bir kez daha dönüşmüştük hepimiz. Öğrencilerimizle kurduğumuz o güçlü bağları koparıp bir çırpıda muebbete mahkum ettik gülümseyen gözbebeklerini. Öğretmeni değildik artık çantasını aradığımız hiçbir öğrencimizin.

Bizler gibi öğretmen olma hayali kuran birçok küçük mahkum, öğretmeniyle son kez göz göze geldiği o an vazgeçti bir gardiyan olmaktan.

Teneffüste okul bahçesinde devriye gezen polis abilerinin etrafına toplandı çocuklar. Elden ele dolaşan polis şapkasını kapmak için birbirleriyle yarışırken okul çantasından yerlere saçılan umutlarından çoktan vazgeçmişlerdi. Şimdi büyük bir inançla mavi beyaz bir şapkaya sığdırdıkları yeni hayallerinin peşinden koşuyorlardı...

hasanturunc47@gmail.com

Yorumlar (3)