Oba, okumanın, dinlemenin, gözlemenin ve yazmanın bir hayat biçimine dönüştüğü uzun bir yolculuğun ürünü.Yazar, “çok konuşan, az okuyan” bir toplumda söze değil sözcüklere yaslanmayı seçiyor; susarak dinliyor, dinledikçe yazıyor.

Bu eser; insanı, doğayı, köyü, geleneği, dili ve belleği merkezine alan güçlü bir anlatı sunuyor. Dağlardan harmanlara, düğünlerden cenazelere, soba başı muhabbetlerinden uzun kış gecelerine uzanan geniş bir yaşam panoraması çiziyor. Yerliyayla’da, Geygel aşiretine mensup kapalı bir Türkmen köyünde geçen hikâye; kadınların değer gördüğü, törelerin ve hatırın sözünün geçtiği, huzurun hâkim olduğu bir zamanı anlatırken, bu düzenin nasıl değişip dönüştüğünü de ustalıkla sorguluyor.

Kütük Ali, Halil, Sultan, Çolak, Murat, Mesut, Neşe… Dilden dile dolaşan, kimi zaman efsaneye dönüşen hayatların kahramanları. Yazar, çocukluğunun ve gençliğinin obasında dinlediği hikâyeleri sabırla yeniden yoğuruyor; köyün kelimelerini, deyimlerini, manilerini ve türkülerini eserin merkezine yerleştiriyor. Böylece Oba, yalnızca bir roman değil; Türkçenin belleğine, kültüre ve kırsal yaşama tutulmuş samimi bir ayna hâline geliyor.

Altmış yıllık bir birikimin, yedi yıllık bir yazma emeğiyle vücut bulduğu Oba, okuru kendi köyüne, kendi geçmişine götürüyor.“Bu olay bizim obada da yaşandı,” dedirten o tanıdık duyguyu bırakıyor geride.

Hasretin, hatıranın ve dilin romanı Oba, okurunu Yerliyayla’ya, Yumaklıdüz’e çağırıyor.Haydi obaya…