Binlerce çocuğun sevgisizliğe mahkum edildiği Romanya’ nın yüz karası…

İkinci dünya savaşı sona ererken, Romanya Ruslarla ile yakınlaşır ve bu yakınlık kömünist ideolojinin hızla yaygınlaşmasına neden olur. Koca Romanya dev bir tarlaya dönüştürülür. Tüm topraklar, fabrika ve işyerleri adım adım devlete bağlanır ve halk karın tokluğuna çalıştırılır.

1967’ de ülkeyi yönetme yetkisini elde eden, yönetime ilk geldiğinde oldukça ılımlı olan Çavuşesku, zaman içinde zalim bir diktatöre dönüşür. Sovyet Rusya’ dan uzaklaşıp batıyla yakınlaşmaya başlar. En büyük hatası batıdan 13 milyar dolar borç almaktır ve bu her şeyi değiştirmeye başlar. Seksenli yıllara gelindiğinde ülke beklenenin aksine fakirleşmiştir. Bütçe açığı büyümektedir. Tüm borcu kapatmak için halk ağır şartlarda çalıştırılarak bolca üretim yapılır ve tamamı dışarıya satılır. Halk ürettiklerinden yoksun bırakılır. Temel ihtiyaçlar bile karne ile ve sırayla temin edilir.

En ağır faturayı çocuklar öder.

1966 yılında iş gücünün hedeflenen sayıya ulaşması amacıyla daha çok işçinin daha çok üretim anlamına geldiğini düşünen yönetim, bekarlardan ve çocuk sahibi olmayanlardan % 10 vergi almaya başlar. Kürtaj yasaklanmış ve çocuk sayısı kontrolsüzce arttırılmaya çalışılmıştır. Ancak bu durum başka bir sorunu ortaya çıkarır. Yoksulluk nedeniyle çocuklarına bakamayan aileler, yetimhanelere başvurmaya başlar. 1989 yılına gelindiğinde yetimhanelerdeki çocuk sayısı170000’ e ulaşmıştır. 15 çocuğa bir bakıcının düştüğü, parmaklıklı yataklarda ve insanlık dışı koşullarda büyüyen çocuklar ağladığında bile kucağa alınmazlar. Onlar zamanla ağlamamayı öğrenir. Hiçbir yakınlı ve şefkat görmeden büyüyen çocuklarla kimse oynamaz. Yalnızca temel ihtiyaçları karşılanır.

Bu yetimhanelerde büyüyen çocuklar uzmanların dikkatini çeker. 136 çocuk değerlendirmeye alınır. Çocukların IQ puanlarının oldukça geride olduğu, beyinlerinin gelişmediği görülür. Bilim insanları tarafından ortaya koyulan tablo, yönetimi farklı tedbirler almaya sevk eder. Çeşitli düzenlemeler yapılır… Yapılır da artık neye yarar?

Yorumlar (0)